Sad Song…

Lou Reed, Crossing Border, 12-11-2003

Photo: Andreas Terlaak

Sad news just came in…. Lou Reed passed away… Don’t know about you, but he was of great influence to my musical bringing up and eductation. First time I heard of him was when U2 did a “duet” with him during their ZooTV tour. It was a cover over his song “Satellite of Love”. The last verse was sung by Lou Reed via a pre-recorded “satellite connection”. I thought: wow, that’s a beautiful song. Who is this Lou Reed guy??? Then I did some research and discovered the Velvet Underground. Sweet Jane… Just love that song. Through Lou Reed and the Velvet Undergound I discovered Andy Warhol’s pop-art. A whole new world opened up for me. Lou Reed was one of the reasons why I wanted to be a music-photographer. In my first year as a music-photographer Lou Reed came to the Crossing Border Festival in the Hague to recite from his book “the Raven”. That’s where I took this photo. Last year was the first time I saw him in concert. I didn’t know he was coping with health issues. His passing away came as a total surprise to me. Don’t know if musicians ever realize how important they can be to an individual growing up. Lou Reed, among many many other things, made me what I am today.

Advertisements

Mijn held, een smiley en een mislukte foto

Op Pinkpop 2012 had ik eigenlijk 1 doel voor mezelf gesteld en dat was een waanzinnige foto van Bruce Springsteen maken. Dat is niet gelukt. Er gebeurde namelijk iets waar ik helemaal niet om kon lachen.

Opgegroeid met zijn muziek is Springsteen eigenlijk altijd wel een rode draad in mijn leven geweest. Zijn stem was het die ik hoorde toen ik in 1982 voor het eerst op de play-knop van mijn zwart-rode Sony Walkman drukte. Het was ook Springsteen die ik rond mijn 11de met het nummer “War” op de playbackshow van mijn basisschool immiteerde. “War. Oe! Ah! What is it good for? Absolutely Nothing” oefenend voor de spiegel. De rest van de tekst verstond ik niet, dus deed ik maar wat. Rond mijn pubertijd draaide ik het nummer No Surrender grijs. Wel de langzame live versie. Die vind ik veel mooier dan het snelle origineel dat op Born in the USA staat.

Kortom; weer zo’n artiest (net als U2, REM, the Rolling Stones en the Pixies) die voor mij drijfveer was om popfotograaf te worden. Ik moest en zou hem ooit in mijn leven fotograferen. Nou had ik Springsteen al een paar keer gefotografeerd, maar toch wilde ik mijn vorige foto overtreffen. Moet wel scherp blijven hè.

In 2009 stond Bruce ook op Pinkpop. Daar maakte ik deze foto:

We stonden toen achter het eerste vak publiek in de halve cirkel die daar omheen loopt. Toen had ik de wijze beslissing genomen om helemaal rechts aan het begin van de halve cirkel te staan. Op die manier zou ik het dichts bij Springsteen in de buurt komen, mocht hij gebruik maken van de rechter catwalk (stage left zoals dat zo mooi heet) van de drie catwalks die hij had laten aanleggen. Wonder boven wonder was er toen het moment dat Bruce inderdaad heel even die uitloop beklom.

Dit jaar was die situatie exact hetzelfde. Ver van te voren dus een lange lens gehuurd. Die lenzen zijn (voor mij) onbetaalbaar en je (ik althans) verdien dat bedrag nooit terug, want zo heel vaak heb ik dat ding niet nodig. Helaas wel vaker de laatste tijd, maar dat is een andere discussie. De lens drie dagen lang meegezeuld. Had hem het hele festival niet nodig, behalve dan tijdens die eerste drie nummers van Bruce als afsluiter.

Ik had een plannetje. En dat was hetzelfde plannetje als de vorige keer.

Bij binnenkomst van de zogenaamde photopit werd mijn strategie al meteen om zeep geholpen. Van de tourmanager mochten we namelijk maar een beperkt deel van die halve cirkel gebruiken. Ik kwam dus niet in de búúrt van mijn droomplek. De afstand tussen Bruce en mij zou dus nooit kleiner worden dan, wat zou het zijn, 40 meter? Maar goed, het is niet anders. Heb nog wel geprobeerd om van de toegewezen plek te ontsnappen, maar mr.Tourmanger hield ons goed in de gaten. Ging niet lukken dus.

De eerste twee nummers (we mochten er drie fotograferen) liep Springsteen een beetje heen en weer op het hoofd podium, maar kwamen er weinig momenten voor waar ik écht genoegen mee nam. Het fotograferen werd me ook nog bemoeilijkt door een security man die me telkens van het opstapje van de veiligheidsbarrier vermaande, waar ik op stond om boven het publiek uit te komen en zodoende vrij zicht op Springsteen had. Tijdens het derde nummer gebeurde er ook niet niet veel meer en het naderde zijn einde. Nu begon ik toch langzaam een beetje te balen, want het was echt bijna afgelopen. Ik wist dat ik wel een acceptabele foto had, maar niet een met een enorme wow-factor.

Maar toen gebeurde het…

Bruce bewoog zich richting de voor mij dichtstbijzijnde  uitloop. Zou het dan toch?? Yes! Het zou dan toch. Ik was er klaar voor. Ik was zo scherp en gefocust als een scherpschutter. Hij naderde het publiek op de voorste rij om hen te high fiven. Nog even en dichterbij dan dat zou ik mijn held niet in beeld krijgen. De afstand viel me nog een beetje tegen, maar goed. Wat een enthousiasme straalde er van hem af, zijn gitaar in de aanslag en een enorme schreeuw. Ik hoefde alleen maar op mijn knopje te drukken. Blij. Euforisch. Hij. Ik. Iedereen. Zo ook die trut die net op dat moment besloot om een kartonnen bord met een smiley er op de lucht in te gooien. Hét moment waar ik drie dagen op had gewacht in 1 klap verpest. Ik probeerde nog van barrier te veranderen om beter zicht te krijgen, maar alle trapjes waren bezet door andere fotografen. Weg moment. Einde nummer. Fotografen opzouten.

Vloekend, balend en scheldend liep ik de pit uit. Je kan niet alles hebben. Maar gelukkig hebben we de foto nog.

Hipsta New Year!!

I wanted to start the New Year creative, colorful and productive, so here is a massive update of all my Hipastamatic photos!

Read on below …

Just love that little iPhone app. It’s a fully fledged compact camera with a wide-range of lenses and film from which to choose. Because it’s on my iPhone, I always have it with me. Unlike most other retro-arty-farty camera apps, Hipstamatic makes you think before you take a photo.

Where, for instance, the  Instagram app makes you add filters and effects after you have taken a photo, Hipstamatic forces you to choose before you take a photo. Not every lense-film combination suits every situation.

Within the prefabbed styles, you can actually create you own style. My favorites are the the “Watts” and “Loftus” lenses in combination with the “DC”, “Kodot”, “Big Up”, “Pistil”, “BlackKeys B+W” films.

What really fascinated me, was that I once took a photo of blue algae with my Hipstamatic app, sent it straight (with my iPhone) to my newspaper and saw it published the next day.

Enjoy, be inspired, be creative, see, think and click!

Hipsta New Year!!!
All photographs: copyright Andreas Terlaak 2012

Mijn eerste “It’s a wrap!”

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik trots ben op het eindresultaat van de fotoshoot die ik met de BNN presentatoren Manuel, Geraldine, Nicolette en Zarayda had voor het Spuiten en Slikken Magazine dat vanaf vandaag in de winkels ligt!

In deze productie hebben we (uitgever BCM en Photoshop master Eric Waterschoot) de good trips en bad trips van de presentatoren proberen uit te beelden. In feite is er een sprookjeswereld gecreëerd.

Toen ik gevraagd werd voor de shoot was de wens dat het een David LaChapelle-achtige sfeer kreeg. Na drie keer (spuiten en) slikken en op adem te zijn gekomen heb ik geantwoord dat ik misschien niet de aangewezen persoon ben om deze foto’s te maken. Ik werk heus wel eens in een studiosetting met lampen en achtergronden, maar David LaChapelle is een soort foto God. Toch had de opdrachtgever er alle vertrouwen in. Goed… Ik heb ze in ieder geval gewaarschuwd.

Waar ik niet echt bij stil had gestaan, was dat het maken van de portretten van de presentatoren maar 1/3 van de totale productie was. De rest zou allemaal in de nabewerking gemaakt worden. Vooraf was heel veel research gedaan en zijn er dummies gemaakt om iedereen houvast en een idee te geven waar we naartoe wilden.

Uiteindelijk heb ik in een dag en met hulp en in de aanwezigheid van de vormgevers, eindredacteur en opdrachtgever BNN de vier presentatoren in de BNN studio voor een groen scherm gefotografeerd. Er moest nauwkeurig rekening worden gehouden met licht, sfeer, visagie, styling en de houdingen van de vier blije vrolijke en levenslustige Spuiters en Slikkers.

Voor mij was deze opdracht een soort openbaring. Eigenlijk ben ik fotograaf geworden, omdat ik er vroeger al snel achter kwam dat ik beter in mijn eentje werk. In een groep verdween ik op de achtergrond. Deze BNN productie is tot stand gekomen door hele goede samenwerking, overleg en voorbereiding. En ik maakte daar deel van uit. Ik kan inmiddels dus wel in en met een team werken!

Aan het einde van de shoot was iedereen zo blij en tevreden dat er volmondig “It’s a wrap!” werd geroepen. In mijn beleving wordt “It’s a wrap” alleen geroepen na het afronden van grote producties die teamwerk vereisen. En op filmsets. Het was mijn eerste “It’s a wrap!” en dat voelde goed.

The E Street band lost the Big Man

(Photo: Andreas Terlaak)

Shit, so much for the E Street Band. Bye, bye magic. So long Big Man. Clarence Clemons past away today. He was known for his powersax in Bruce Springsteens E Street Band. At 69 het died of complications from a stroke.

The very first pop music I heard on my very first walkman was a mixed tape my sister made for me in 1985. On that tape was a lot of Bruce Springsteens Born in the U.S.A. So ever since I’ve listened to music, my musical taste had partly been defined by the sax solo’s of Clarence Clemons.

Now, 26 years later, I’ve had four opportunities as a music photographer to do a Bruce Springsteen concert. Three of those shows were with the E-Street band. My main goal, of course, is to get a good photo of Bruce Springsteen. As we only get 3 songs to do it in, there is not much time to focus on other band members.

Luckily I shot the above photo at the Pinkpop festival in 2009. It’s not my best photo, but I’m glad to have it. I remember noticing Clarence Clemons was getting older. He had difficulties walking and I believe the big chair behind him, was put on the stage so he could rest and save all his energy for his solo’s. But man, does he look cool or what!?

Rest in peace Big Man. Thanks for your solo’s.

Memorabel (slecht) nachtconcert van een rock ‘n’ roll junk

Telkens als ik weer iets over Pete Doherty lees (onlangs was hij in het nieuws voor zijn vermeende betrokkenheid bij de dood van acteur Blanco die na zijn val van een balkon overleed) moet ik terugdenken aan het memorabele nachtconcert dat de drugsverslaafde zanger met zijn band Babyshambles op 2 mei 2006 in Paradiso gaf.

Toen heb ik een aantal foto’s voor de krant bewerkt, maar er vervolgens geen aandacht meer aan besteed. Nu mijn werk door Hollandse Hoogte vertegenwoordigd wordt, geeft me dat de gelegenheid om ook mijn archief daar onder te brengen. Een goede reden dus om nogmaals door mijn foto’s van die bizarre avond de bladeren, een nieuwe selectie te maken, te bewerken en door te sturen.

Jan Vollaard noemde het optreden in zijn recensie in de NRC een “legendarische puinhoop”. Beter kan je die avond inderdaad niet omschrijven. De rock ‘n’ roll junk zag er uit alsof hij uit de goot gesleurd was. Vies, goor, onverzorgd. Hij was zo high en/of dronken dat hij niet meer recht uit zijn ogen kon kijken. Op zijn truitje zaten bloedvlekken, op zijn hand een snijwond, zijn rotte tanden stonden scheef in zijn mond, hij strompelde over het podium, kon zijn gitaar amper vast houden en mompelde maar wat door de microfoon. Ondertussen dronk hij blikjes bier, zette hij zijn mond aan de fles en had hij altijd wel iets te roken in zijn hand. Het was lachwekkend, een gimmick. Doherty was een karikatuur van zichzelf. Maar eigenlijk was het natuurlijk gewoon zielig.

Kortom, het was een bijzondere avond die ik niet had willen missen!

In a shadow boy meets man

Foto’s: Hugo McGuiness (Boy), Ian Finlay (War) en Peter Rowen (zelfportret)

Peter Rowen. Zo heet het jongetje dat ons op de eerste 2 albumhoezen van U2 met angst in zijn ogen en een doordringende blik aankijkt.

Het is moeilijk voor te stellen, maar dat kleine jochie is inmiddels een volwassen vent van 36 en vader van een dochter die nu ouder is dan dat hij toen was.

De cirkel is rond, want het beroemde kindermodel is nu zélf een meer dan verdienstelijk professioneel fotograaf. En dát gegeven doet me denken aan de woorden die Bono in het nummer Twilight (afkomstig van het debuutalbum Boy) zingt: “In a shadow boy meets man”.

Voor het werk van Rowen kan je op diverse sites terecht:

www.peterrowen.comwww.peterrowenweddings.comhttp://pete74.zenfolio.com

 

 

Advertisements