Mijn eerste “It’s a wrap!”
Ik kan niet anders zeggen dan dat ik trots ben op het eindresultaat van de fotoshoot die ik met de BNN presentatoren Manuel, Geraldine, Nicolette en Zarayda had voor het Spuiten en Slikken Magazine dat vanaf vandaag in de winkels ligt!
In deze productie hebben we (uitgever BCM en Photoshop master Eric Waterschoot) de good trips en bad trips van de presentatoren proberen uit te beelden. In feite is er een sprookjeswereld gecreëerd.
Toen ik gevraagd werd voor de shoot was de wens dat het een David LaChapelle-achtige sfeer kreeg. Na drie keer (spuiten en) slikken en op adem te zijn gekomen heb ik geantwoord dat ik misschien niet de aangewezen persoon ben om deze foto’s te maken. Ik werk heus wel eens in een studiosetting met lampen en achtergronden, maar David LaChapelle is een soort foto God. Toch had de opdrachtgever er alle vertrouwen in. Goed… Ik heb ze in ieder geval gewaarschuwd.
Waar ik niet echt bij stil had gestaan, was dat het maken van de portretten van de presentatoren maar 1/3 van de totale productie was. De rest zou allemaal in de nabewerking gemaakt worden. Vooraf was heel veel research gedaan en zijn er dummies gemaakt om iedereen houvast en een idee te geven waar we naartoe wilden.
Uiteindelijk heb ik in een dag en met hulp en in de aanwezigheid van de vormgevers, eindredacteur en opdrachtgever BNN de vier presentatoren in de BNN studio voor een groen scherm gefotografeerd. Er moest nauwkeurig rekening worden gehouden met licht, sfeer, visagie, styling en de houdingen van de vier blije vrolijke en levenslustige Spuiters en Slikkers.
Voor mij was deze opdracht een soort openbaring. Eigenlijk ben ik fotograaf geworden, omdat ik er vroeger al snel achter kwam dat ik beter in mijn eentje werk. In een groep verdween ik op de achtergrond. Deze BNN productie is tot stand gekomen door hele goede samenwerking, overleg en voorbereiding. En ik maakte daar deel van uit. Ik kan inmiddels dus wel in en met een team werken!
Aan het einde van de shoot was iedereen zo blij en tevreden dat er volmondig “It’s a wrap!” werd geroepen. In mijn beleving wordt “It’s a wrap” alleen geroepen na het afronden van grote producties die teamwerk vereisen. En op filmsets. Het was mijn eerste “It’s a wrap!” en dat voelde goed.
