Hipsta New Year!!

I wanted to start the New Year creative, colorful and productive, so here is a massive update of all my Hipastamatic photos!

Read on below …

Just love that little iPhone app. It’s a fully fledged compact camera with a wide-range of lenses and film from which to choose. Because it’s on my iPhone, I always have it with me. Unlike most other retro-arty-farty camera apps, Hipstamatic makes you think before you take a photo.

Where, for instance, the  Instagram app makes you add filters and effects after you have taken a photo, Hipstamatic forces you to choose before you take a photo. Not every lense-film combination suits every situation.

Within the prefabbed styles, you can actually create you own style. My favorites are the the “Watts” and “Loftus” lenses in combination with the “DC”, “Kodot”, “Big Up”, “Pistil”, “BlackKeys B+W” films.

What really fascinated me, was that I once took a photo of blue algae with my Hipstamatic app, sent it straight (with my iPhone) to my newspaper and saw it published the next day.

Enjoy, be inspired, be creative, see, think and click!

Hipsta New Year!!!
All photographs: copyright Andreas Terlaak 2012
2012
01/11
POSTED BY
CATEGORY
Publicaties Andreas Terlaak
Write comment

Mijn eerste “It’s a wrap!”

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik trots ben op het eindresultaat van de fotoshoot die ik met de BNN presentatoren Manuel, Geraldine, Nicolette en Zarayda had voor het Spuiten en Slikken Magazine dat vanaf vandaag in de winkels ligt!

In deze productie hebben we (uitgever BCM en Photoshop master Eric Waterschoot) de good trips en bad trips van de presentatoren proberen uit te beelden. In feite is er een sprookjeswereld gecreëerd.

Toen ik gevraagd werd voor de shoot was de wens dat het een David LaChapelle-achtige sfeer kreeg. Na drie keer (spuiten en) slikken en op adem te zijn gekomen heb ik geantwoord dat ik misschien niet de aangewezen persoon ben om deze foto’s te maken. Ik werk heus wel eens in een studiosetting met lampen en achtergronden, maar David LaChapelle is een soort foto God. Toch had de opdrachtgever er alle vertrouwen in. Goed… Ik heb ze in ieder geval gewaarschuwd.

Waar ik niet echt bij stil had gestaan, was dat het maken van de portretten van de presentatoren maar 1/3 van de totale productie was. De rest zou allemaal in de nabewerking gemaakt worden. Vooraf was heel veel research gedaan en zijn er dummies gemaakt om iedereen houvast en een idee te geven waar we naartoe wilden.

Uiteindelijk heb ik in een dag en met hulp en in de aanwezigheid van de vormgevers, eindredacteur en opdrachtgever BNN de vier presentatoren in de BNN studio voor een groen scherm gefotografeerd. Er moest nauwkeurig rekening worden gehouden met licht, sfeer, visagie, styling en de houdingen van de vier blije vrolijke en levenslustige Spuiters en Slikkers.

Voor mij was deze opdracht een soort openbaring. Eigenlijk ben ik fotograaf geworden, omdat ik er vroeger al snel achter kwam dat ik beter in mijn eentje werk. In een groep verdween ik op de achtergrond. Deze BNN productie is tot stand gekomen door hele goede samenwerking, overleg en voorbereiding. En ik maakte daar deel van uit. Ik kan inmiddels dus wel in en met een team werken!

Aan het einde van de shoot was iedereen zo blij en tevreden dat er volmondig “It’s a wrap!” werd geroepen. In mijn beleving wordt “It’s a wrap” alleen geroepen na het afronden van grote producties die teamwerk vereisen. En op filmsets. Het was mijn eerste “It’s a wrap!” en dat voelde goed.

2011
06/24
POSTED BY
CATEGORY
Publicaties Andreas Terlaak
Write comment

The E Street band lost the Big Man

(Photo: Andreas Terlaak)

Shit, so much for the E Street Band. Bye, bye magic. So long Big Man. Clarence Clemons past away today. He was known for his powersax in Bruce Springsteens E Street Band. At 69 het died of complications from a stroke.

The very first pop music I heard on my very first walkman was a mixed tape my sister made for me in 1985. On that tape was a lot of Bruce Springsteens Born in the U.S.A. So ever since I’ve listened to music, my musical taste had partly been defined by the sax solo’s of Clarence Clemons.

Now, 26 years later, I’ve had four opportunities as a music photographer to do a Bruce Springsteen concert. Three of those shows were with the E-Street band. My main goal, of course, is to get a good photo of Bruce Springsteen. As we only get 3 songs to do it in, there is not much time to focus on other band members.

Luckily I shot the above photo at the Pinkpop festival in 2009. It’s not my best photo, but I’m glad to have it. I remember noticing Clarence Clemons was getting older. He had difficulties walking and I believe the big chair behind him, was put on the stage so he could rest and save all his energy for his solo’s. But man, does he look cool or what!?

Rest in peace Big Man. Thanks for your solo’s.

2011
06/19
POSTED BY
CATEGORY
Uncategorized
Write comment

Memorabel (slecht) nachtconcert van een rock ‘n’ roll junk

Telkens als ik weer iets over Pete Doherty lees (onlangs was hij in het nieuws voor zijn vermeende betrokkenheid bij de dood van acteur Blanco die na zijn val van een balkon overleed) moet ik terugdenken aan het memorabele nachtconcert dat de drugsverslaafde zanger met zijn band Babyshambles op 2 mei 2006 in Paradiso gaf.

Toen heb ik een aantal foto’s voor de krant bewerkt, maar er vervolgens geen aandacht meer aan besteed. Nu mijn werk door Hollandse Hoogte vertegenwoordigd wordt, geeft me dat de gelegenheid om ook mijn archief daar onder te brengen. Een goede reden dus om nogmaals door mijn foto’s van die bizarre avond de bladeren, een nieuwe selectie te maken, te bewerken en door te sturen.

Jan Vollaard noemde het optreden in zijn recensie in de NRC een “legendarische puinhoop”. Beter kan je die avond inderdaad niet omschrijven. De rock ‘n’ roll junk zag er uit alsof hij uit de goot gesleurd was. Vies, goor, onverzorgd. Hij was zo high en/of dronken dat hij niet meer recht uit zijn ogen kon kijken. Op zijn truitje zaten bloedvlekken, op zijn hand een snijwond, zijn rotte tanden stonden scheef in zijn mond, hij strompelde over het podium, kon zijn gitaar amper vast houden en mompelde maar wat door de microfoon. Ondertussen dronk hij blikjes bier, zette hij zijn mond aan de fles en had hij altijd wel iets te roken in zijn hand. Het was lachwekkend, een gimmick. Doherty was een karikatuur van zichzelf. Maar eigenlijk was het natuurlijk gewoon zielig.

Kortom, het was een bijzondere avond die ik niet had willen missen!

2011
05/12
POSTED BY
CATEGORY
Publicaties Andreas Terlaak
Write comment

In a shadow boy meets man

Foto’s: Hugo McGuiness (Boy), Ian Finlay (War) en Peter Rowen (zelfportret)

Peter Rowen. Zo heet het jongetje dat ons op de eerste 2 albumhoezen van U2 met angst in zijn ogen en een doordringende blik aankijkt.

Het is moeilijk voor te stellen, maar dat kleine jochie is inmiddels een volwassen vent van 36 en vader van een dochter die nu ouder is dan dat hij toen was.

De cirkel is rond, want het beroemde kindermodel is nu zélf een meer dan verdienstelijk professioneel fotograaf. En dát gegeven doet me denken aan de woorden die Bono in het nummer Twilight (afkomstig van het debuutalbum Boy) zingt: “In a shadow boy meets man”.

Voor het werk van Rowen kan je op diverse sites terecht:

www.peterrowen.com | www.peterrowenweddings.com | http://pete74.zenfolio.com

 

 

2011
04/14
POSTED BY
CATEGORY
Fotografen
Write comment

Joost van den Broek doet portret dunnetjes over. Ahoy Sailor!

Foto’s © Joost van den Broek

Begenadigd portretfotograaf Joost van den Broek stond onlangs in de Volkskrant met een serie portretten van zogenaamde “Harajuku meisjes” in Japan. Met name één van de foto’s viel mij meteen op omdat het meisje (Aoi, 17 jaar) in matrozenpak me deed denken aan wellicht het bekendste portret dat van den Broek (van matroos Kirill Lewerski) tot nu toe maakte.

Hierboven beide foto’s. Ik zou zeggen: zoek de verschillen.

2011
04/11
POSTED BY
CATEGORY
Fotografen
Write comment

Check out my HipstaMentzel

Ik had niet gedacht dat ik ooit nog door Vincent Mentzel gefotografeerd zou worden, maar… check out my HipstaMentzel!

Foto © Vincent Mentzel

 

Ik baalde er behoorlijk van dat ik de opening van de tentoonstelling van Vincent Mentzel in de Kunsthal niet kon bijwonen. Dat vond ik toch een gebeurtenis waar ik als fotograaf en NRC collega bij had moeten zijn. Maar helaas, ik had andere verplichtingen.

Toen ik begin deze week met heel veel zin op eigen houtje wél besloot te gaan kijken, stond ik voor een akelig gesloten deur. Dubbel balen dus. Tja, wist ik veel dat musea op maandag dicht zijn; de Albert Heijn bij mij om de hoek is immers ook op zondagavond open.

Vandaag heb ik dan toch de immens grote tentoonstelling met open mond en kippenvel bewonderd. Duidelijk was ook waarom ze haar (en daarmee ook Vincent Mentzel) “Het oog van Nederland” hebben genoemd.

Mijn God… Stil werd ik van het idee dat een man helemaal in zijn eentje de volledige geschiedenis van de afgelopen 40 jaar heeft weten vast te leggen. Niet alleen nieuws en politiek, maar ook veel kunst en cultuur, het Koningshuis en sport. En niet alleen in ons kikkerlandje, maar over de hele wereld! Van de “Thrilla in Manila” tussen Muhammad Ali en Joe Frazier tot de Golf oorlog in Irak. Van de studentenopstand in Beijing tot het portret van Koningin Beatrix dat voor de Nederlandse munt werd gebruikt. Muren en muren vol met foto’s.

In het prachtige, dikke en mooi vormgegeven boek “Foto Vincent Mentzel” (je kan kiezen uit 4 verschillende omslagen) staan nog eens veel en veel en veel meer foto’s. Er staat ook een foto van Mick Jagger uit 1973 in. Toen moest ondergetekende popfotograaf (1976) nog geboren worden…

Heel bewust trouwens, heb ik me aan mijn voornemen gehouden om het boek niet te kopen of door te bladeren vóórdat ik de tentoonstelling gezien had. Het werd me wel moeilijk gemaakt die verleiding te weerstaan, want ik heb het de afgelopen weken in heel wat boekhandels zien staan. Groot in de etalages. Rotterdam is trots op Mentzel, zo lijkt het. En terecht.

Toen ik het boek in het Kunsthalwinkeltje wilde afrekenen, vroeg de dame achter de kassa of ik niet liever een gesigneerd exemplaar wilde hebben. Mijn antwoord was dat het me veel leuker leek om mijn boek zelf door Vincent te laten tekenen. Dit moest me wel lukken, ook al kennen we elkaar wel, maar helemaal niet goed. Hij weet wie ik ben en we hebben een aantal goede gemeenschappelijke vrienden, dus daar had ik het volste vertrouwen in. “Oh, dat is jammer” zegt ze, “hij was hier net nog, maar is niet zo lang geleden vertrokken”.  Zeker jammer, dacht ik, want  het zou me de nodige moeite besparen voor een krabbeltje.

Maar goed, geen haast en ik was hoe dan ook een tevreden fotograaf, want had net een bijzonder indrukwekkend “body of work” gezien.

Met mijn doorzichtige Kunsthal tasje op de passagiersstoel reed ik de parkeerplaats af. Tot mijn genoegen zag ik Vincent in de opening van een grote loodsdeur staan, pratend met een aantal Kunsthal medewerkers. Snel mijn boek uit de folie gehaald, een pen uit mijn dashboardkastje gegraaid en tekenen maar! “Met een pen?” vroeg hij bijna beledigd, waarop wij weer terug het Kunsthalwinkeltje in liepen om een goeie stift te pakken. De mooie, vlijende woorden die hij opschreef houd ik voor mezelf, maar het begint met:

“Voor Andreas, …”

Terug bij de auto’s hebben we nog een tijdje staan praten over fotografie, NRC en Hipstamatic. Momenteel fotografeert Vincent namelijk veel met deze populaire iPhone applicatie.

En zo ontstond de situatie dat ik met het (inmiddels gesigneerde) boek van Nederlands bekendste fotojournalist in mijn handen, voor de Kunsthal waar 40 jaar van zijn werk voor NRC Handelsblad hangt, poseerde voor Vincent Mentzel.

–

Kijk hier voor informatie over de tentoonstelling: Het oog van Nederland, Foto Vincent Mentzel

 

2011
03/30
POSTED BY
CATEGORY
Fotografen
Write comment

Nooit eerder kreeg ik bij het kijken naar een foto tranen in mijn ogen

Ontroerend en confronterend vind ik de fotoserie die Cynthia Boll op de crematiedag van de helft van een vroeggeboren tweeling maakte. Het beeldverhaal, dat het verdriet en het rouwproces van de ouders en broertje Thomas van de overleden Carlijn beleven laat zien, raakte mij diep. Heel diep. Nooit eerder kreeg ik bij het kijken naar een foto tranen in mijn ogen.

“Thomas en Carlijn zijn na 26 weken zwangerschap geboren. Carlijn overlijdt na 5 maanden. De familie, de kleine Thomas incluis, neemt waardig afscheid van haar.” luidt het bijschrift op de Zilveren Camera website.

Toen ik deze fotoserie, al bladerend door alle genomineerde foto’s in de hoop dat ik zelf genomineerd was, voor het eerst zag werd ik in één klap stil en verdrietig. Ik kon de pijn en het verdriet voelen. Waarschijnlijk omdat ik zelf een jonge vader ben en vrienden heb die een zelfde soort drama hebben meegemaakt.

Aanvankelijk was ik behoorlijk onthutst door de impact die de fotoserie op mij had. Ik zat er helemaal niet op te wachten om (zonder waarschuwing) geconfronteerd te worden met zulke indringende foto’s. Het beeldverhaal is echter zo mooi, persoonlijk en bijzonder dat het me ook niets verbaasd zou hebben als de grote foto hieronder (Volkskrant, 01-02-2011) de daadwerkelijke Zilveren Camera zou hebben gewonnen.

Volg deze link voor de de volledige serie en deze link voor het intieme blog dat de ouders hebben bijgehouden vanaf de geboorte van de tweeling.

2011
02/02
POSTED BY
CATEGORY
Fotografen
Write comment

Kaapstad heeft Die Antwoord, Maaskantje heeft New Kids

Er staat deze week een gaaf portret van de Zuid-Afrikaanse band Die Antwoord op de cover van het Cultureel Supplement van NRC. Ik kan het alleen niet laten om de vergelijking te trekken met onze enige echte eigen helden uit Maaskantje; de New Kids.

Het ene is een marketingtruc uit Kaapstad die wereldwijd succes boekt met hun muziek. Het ander is een parodie op Noord-Brabantse hangjongeren die binnenkort met een speelfilm volle zalen gaan trekken in Nederland.

Beide acts kunnen aan een uitwisselingsproject meedoen zonder dat iemand het door heeft. Het lijkt wel of ze het van elkaar hebben afgekeken.

Ninja, de mannelijke helft van Die Antwoord, zie ik zonder problemen een paar halve liters bier naar binnen werken om vervolgens een topless dame op het strand keihard op d’r bek te slaan. En Yo-Landi Vi$$er zou al fluimend op een scooter door Maaskantje kunnen scheuren zonder op te vallen.

Of Richard, Gerrie, Rikkert, Barrie en Robbie weten waar Zuid-Afrika ligt, of überhaupt ooit buiten Maaskantje zijn geweest blijft natuurlijk de vraag.

2010
11/13
POSTED BY
CATEGORY
Uncategorized
Write comment

Stephan Vanfleteren ook een beetje winnaar Ako en Libris prijzen

Bo Diddley zong ooit “You can’t judge a book by looking at the cover”. Fotograaf Stephan Vanfleteren en auteur David Van Reybrouck hebben het tegendeel bewezen. Gisteren won Van Reybrouck namelijk, naast de Libris Geschiedenisprijs die hem vorige week al werd toegekend, ook de Ako Literatuurprijs met zijn boek “Congo, een geschiedenis”.

Op de omslag van dit literaire succes staat een prachtig portret van een van de beste portretfotografen van deze tijd. De gebruikte foto is er een van velen die Vanfleteren tijdens zijn reizen naar de voormalige Belgische kolonie maakte.

De Volkskrant publiceerde naar aanleiding van het succes van het boek, behalve een interview met Van Reybrouck, ook 11 andere Vanfleteren foto’s uit de serie portretten. Stuk voor stuk mooi, maar ik begrijp de keuze voor de omslagfoto. Want in de omslagfoto zit meer verhaal dan al die andere foto’s samen. Ook al zijn de ogen (ogen vertellen veel, zo niet alles over iemand) van de mooie oude oude man niet zichtbaar.

Het is dus de antieke bril die de koloniale tijd duidelijk doorstaan heeft en ongetwijfeld door velen gedragen is, die van deze foto de perfecte omslagfoto maakt. Geen ander beeld kan de titel van het boek beter aanvullen, ondersteunen, symboliseren, vertalen en vertellen.

2010
11/09
POSTED BY
CATEGORY
Fotografen
1 comment

Louis Vuitton rocks en redt de wereld met Keith Richards en Bono

Annie Leibovitz heeft zich door de jaren heen ontwikkeld van hele goede popfotgraaf voor o.a. Rolling Stone tot hele goede glamour fotograaf voor o.a. Esquire. Louis Vuitton (het bedrijf, niet de goede man zelf) moet gedacht hebben dat deze twee disciplines best eens gecombineerd konden worden.

Het resultaat bewijst Vuitton’s gelijk. De foto’s die Leibovitz van Keith Richards in een luxe hotelkamer (boven) en Bono met zijn vrouw Ali op safari in Afrika (onder) maakte zijn adembenemend. Ze laten, nog meer dan dat ze een verhaal vertellen, veel aan de verbeelding over.

Ook al zijn de twee campagnes het resultaat van enorme producties, heb je als kijker tóch het gevoel dat je een exclusieve blik in het leven van de rockster wordt gegeven. Behalve dat ze mooi en effectief zijn, redt Vuitton er ook nog eens de wereld mee. Want en passant steunt Keith Richards het “The Climate Project” en gaat de opbrengst van de tassen die Bono en vrouwlief dragen én hun vergoeding voor de shoot naar het “Conservation Cotton Initiative Uganda”.

En tegelijkertijd, bijna onopvallend en dat is misschien nog wel het knapste aan deze advertenties, maakt het mode bedrijf nog reclame voor zijn eigen tassen en koffers ook!

2010
11/04
POSTED BY
CATEGORY
Fotografen
Write comment

Die ene keer dat ik Solomon Burke wél fotografeerde

 

Solomon Burke is typisch zo’n artiest waarvan ik elke keer zei: “Die komt nog wel vaker naar Nederland, ik fotografeer hem dán wel.” Zo heb ik hem heel vaak dus níet gefotografeerd. Gelukkig die ene keer wel, toen hij in 2003 op North Sea Jazz stond.

Omdat ik nog niet zo heel lang concerten fotografeerde was het aantal bruikbare foto’s dat ik van Solomon Burke maakte niet zo groot. Van de bruikbare foto’s die ik wél had was er één duidelijk het best. Het moment, zijn houding, zijn blik, de roos en de sfeervolle kleuren in de achtergrond. Het enige waar ik me zelf een beetje aan stoorde was de hoeveelheid (digitale) ruis in diezelfde achtergrond, maar dat is te verklaren. De camera die ik toen had genereerde in lastige lichtomstandigheden immers uit zichzelf al snel ruis. Die standaardruis werd in deze foto versterkt door de mist die uit de zogenaamde “hazers” wordt geblazen. Maar goed. So be it.

Het mapje waar deze bewuste foto in zit moest ik niet lang geleden toevallig raadplegen omdat NRC een verhaal bracht over Solomon Burke’s nieuwe cd en zijn samenwerking met de Dijk.

De bewuste foto, althans, een vrijstaand gemaakte Burke met roos, belandde op de voorpagina in de ankeiler, ter aankondiging van het verhaal dat verderop in de krant stond. Toen dacht ik nog: “Goh, wat grappig hoe een foto 7 jaar lang onaangeroerd in een mapje zit en ineens gepubliceerd wordt.”

Nog geen week later overleed Solomon Burke en kreeg diezelfde foto nóg meer betekenis en emotionele waarde. Na afloop van het concert dat de Dijk ter ere van Solomon Burke in Paradiso gaf, kreeg elke bezoeker namelijk een rode roos en een zeer gelimiteerde single van het nummer “Hold on Tight” dat ze samen hebben opgenomen voor het gelijknamige album dat onlangs is verschenen. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik het heel eervol vind dat voor het artwork van deze bijzondere cd mijn Solomon Burke foto gebruikt is.

2010
10/13
POSTED BY
CATEGORY
Publicaties Andreas Terlaak
2 comments

Fotografen Gefotografeerd

Ik heb het nog nooit hoeven doen, maar wat lijkt het me moeilijk om van een topfotograaf (die beter is dan jijzelf bent) een portretfoto te maken. Daar sta je dan tegenover Anton Corbijn of Annie Leibovitz, heel onzeker zou ik er van worden. Misschien zij zelf ook wel, omdat ze waarschijnlijk liever achter de camera staan dan er voor, maar toch.

Het is in ieder geval een ongewone situatie; de ene fotograaf die de andere fotografeert. De een denkt: “hoe zou de ander het doen?” De ander denkt: “wat is hij nou aan het doen?”

Misschien raak je als fotograaf wel extra geïnspireerd omdat je een soort bewijsdrang krijgt. Misschien ga je onbewust juist in de stijl van de ander proberen te fotograferen en verlies je daardoor je eigen stempel uit het oog. Geen idee.

Bovengenoemde topfotografen worden vanwege hun bekendheid regelmatig gefotografeerd. Hieronder zie je Anton Corbijn door Joost van den Broek  en Annie Leibovitz door Paul Bergen.


2010
09/14
POSTED BY
CATEGORY
Publicaties Andreas Terlaak
Write comment

Met open mond en glinsteroogjes

Vorige week was ik voor het eerst met mijn dochtertje van nog geen 2 in Diergaarde Blijdorp. Het schattige baby olifantje, het pas geboren chimpanseetje en het mini giraffetje boeiden haar niet zo. Althans, niet meer dan de duiven en wespen die die dag ook een bezoek aan de dierentuin brachten. Pas toen we de fascinerende onderwaterwereld Oceanium betraden viel d’r mond open en begonnen haar ogen te glinsteren.

Ik had mijn professionele camera niet bij me. Het was immers papadag. Op papadag gaat mijn compactcamera in de luiertas mee. Een prima ding, maar alleen bedoeld en gekocht om hele goede kiekjes mee te maken. Bij voorkeur in de automatische stand. Niet geschikt, dus, om in een donkere onderwaterwereld, omringd door (reflecterend) glas een mooie foto van een bewegelijke peuter te maken. Daarnaast zit er geen groothoek lens op en krijg je in dit soort situaties boven 400 iso een flinke bak ruis.

Na veel geklooi had ik uiteindelijk in de handmatige modus de juiste instelling gevonden om, met de ingebouwde flitser, mijn dochter én de haaien achter haar goed te belichten. Nu moest ik nog even wachten tot er niemand door het beeld liep. Het was immers de drukste dag van het jaar in de dierentuin. Maar na het vastleggen van dochtertje bij de tijgers, dochtertje bij de leeuwen, dochtertje bij de zeehonden, dochtertje bij de zebra’s, dochtertje bij de krokodillen, dochtertje bij de pinguins, dochtertje bij het schattige baby olifantje, het pas geboren chimpanseetje en het mini giraffetje, was behalve mijn geduld natuurlijk ook de batterij van mijn camera op. Dus… camera terug in de luiertas, ontspannen, inademen, uitademen en lekker genieten van mijn dochtertje die aan het genieten is.

Toeval wil dat de foto die ik wilde maken dit weekend op de omslag van het Weekblad van NRC Handelsblad staat. Toen ik hem aan mijn dochtertje liet zien zei ze enthousiast: “Papa, mij visje kijke ook!” Een fascinerend beeld van een fascinerende wereld, gemaakt door Lars van den Brink.

2010
08/15
POSTED BY
CATEGORY
Fotografen
1 comment

Volkskrant fotograaf Eisenmeier maakt prachtige foto van veel (te) naakte, gespierde en hitsige homo’s

Ik weet niet sinds wanneer de Volkskrant, net als NRC Next, ook een spread reserveert voor een bijzondere foto, maar dit prachtige beeld van Gabriel Eisenmeier is uitermate geschikt voor de nieuwe rubriek “Uitgelicht”. Ze hadden de pagina’s voor deze ene keer best wel “Uitgenicht” mogen noemen, trouwens.

Begin 2009 viel de naam Gabriel Eisenmeier me voor het eerst op onder een foto van Kyteman in de Volkskrant. Inmiddels lijkt de fotograaf zich gevestigd te hebben bij de krant. Zijn foto’s van diverse onderwerpen staan steeds vaker, groter en prominenter gedrukt. Maar toen hij deze foto vanochtend over twee volledige pagina’s in de krant zag staan kon zijn dag denk ik niet meer stuk. Alles klopt aan het beeld. Ten eerste is de situatie bijzonder. Maar Eisenmeier had geen beter standpunt en kader kunnen kiezen. Er gebeurt heel veel en er is werkelijk niemand die in de lens kijkt. Iedereen gaat op in het feest en elkaar.

Eindeloos kan je kijken naar dit beeld en steeds meer ontdekken. Daarom doet het me denken aan de zoekplaatjes van “Where’s Waldo?”, waarin je het bebrilde mannetje met de roodwit-gestreepte trui en idem mutsje moet vinden.

2010
08/09
POSTED BY
CATEGORY
Fotografen
1 comment

Deze prachtige Maradona foto zegt meer dan duizend woorden, maar Youtube zegt nog veel meer…

Omdat Hugo Borst bovenstaande foto zo mooi vindt, refereerde hij er in “het moment van Maradona” tijdens het WK journaal terecht aan. Fotograaf Steve Powell maakte deze bijzondere foto van Diego Maradona tijdens de door Argentinië met 1-0 van België verloren WK-wedstrijd in 1982. Ik kende de foto niet en dat vind ik een wonder, want dit is simpelweg de beste voetbalfoto die ik ooit gezien heb. Als je iemand moet uitleggen wie de beste voetballer ooit was, hoef je hem alleen maar deze foto te laten zien en er verder niets bij te vertellen. In zijn eentje zet hij meer dan de helft (6 man) van het Belgische elftal te kijk. Hun opdracht was duidelijk. Met zijn allen op Maradona. En ze zijn doodsbang voor hem. Dat kan je wel zien.

Of toch niet?

Terwijl ik dit blog schrijf (mijn intentie was om Maradona en deze betreffende foto te eren) bedenk ik me ineens dat er vast bewegend beeld van deze wedstrijd op Youtube moet staan. Ik wilde dat moment wel eens “live” zien. Dit had ik niet moeten doen. BIG mistake… Ik vond het betreffende moment vrij snel terug en de mythe Maradona spat in één klap uiteen. De foto is bedrog. De Belgen schijten helemaal niet in hun broek van Pluisje. Pluisje neemt simpelweg een korte vrije trap aan en die Belgen, die, zoals de foto doet vermoeden, niet weten hoe ze Maradona moeten aanpakken, stappen op dat moment gewoon uit het muurtje dat ze voor die vrije trap hadden neergezet. Daarom staan ze zo op een kluitje bij elkaar.

Toch zegt  de prachtige Maradona foto meer dan duizend woorden, maar deze still uit onderstaand youtube filmpje zegt nog veel meer… Kijk maar op 1 minuut 15:

2010
07/01
POSTED BY
CATEGORY
Uncategorized
1 comment

Alsof Steven Tyler en ik het backstage hadden afgesproken

Ik zat een beetje rond te kijken in verschillende beeldbanken wat ik van het concert van Aerosmith kon verwachten. Je kan maar voorbereid zijn, toch? Mijn research leerde me dat hun podium redelijk laag is en dat de kans groot is dat zanger Steven Tyler ergens tijdens de eerste 3 nummers voor de fotografen op zijn knieën zou gaan. Of hij dat in Arnhem ook zou doen was natuurlijk de vraag, maar dat was dé foto die ik wilde maken. Ik durfde het risco wel te nemen alle 3 de nummers met mijn 16 mm lens te fotograferen om dat ene moment goed in beeld te brengen. Deze lens gebruik ik nooit bij concerten, want aan de enorme groothoek heb je doorgaans niks. Hij vertekent heel erg en het onderwerp moet wel ongelooflijk dichtbij komen wil je er nuttig gebruik van kunnen maken. Tenzij je een overzichtsfoto wilt maken, maar dat terzijde. Ik had wel een andere body met 200 mm bij me, maar die heb ik nauwelijks gebruikt. Zal je zien dat ik net de verkeerde camera in mijn handen heb…

Bij binnenkomst in de photopit heb ik meteen mijn plek gekozen en ben daar niet van afgeweken. Een gokje op gevoel dat goed uitpakte! Er was een groot podium en een catwalk.  Tyler liep alsmaar op en neer over de catwalk, bleef af en toe bij Joe Perry (gitarist) staan en ging weer verder. Het grootste deel van de 3 nummers keken we echter tegen zijn rug aan, want zijn favoriete plek was het einde van de catwalk en daar mochten wij niet staan. Met mijn 16 mm was ik in die situatie dus redelijk in de aap gelogeerd, want de catwalk was vrij lang. Maar Tyler en Perry bewezen dat ze doorgewinterde pro’s zijn die de fotografen (en mij in dit geval in het bijzonder) hun foto gunnen. Een paar keer stonden Tyler en Perry met en afzonderlijk van elkaar uitgebreid te poseren voor de fotografen. Toen Perry het hoofdpodium weer op ging besloot Tyler dat het tijd was om, jawel…. door zijn knieen te gaan. En het leek wel alsof we het backstage hadden afgesproken, want ik stond precies goed!

En zo is deze foto tot stand gekomen.

De foto hieronder kreeg ik van collega Bart van der Putten toegestuurd. Erg leuk om te hebben en het bracht me op het idee er een blog over te schrijven. Ik bedenk me nu dat ik nog een deel 2 kan schrijven. Met welke artiest dat is lees je dan… Voor de goede orde; wat je in mijn oor ziet zitten zijn mijn oordoppen.

2010
06/24
POSTED BY
CATEGORY
Publicaties Andreas Terlaak
1 comment

Fotograaf Guido Benschop geeft chemische poephuisjes een karakter

Elke keer moet ik er om lachen; een nieuwe post van Guido Benschop’s fotoblog “Toilet Landscapes”. Behalve ludiek zijn Guido’s foto’s van mobiele chemische toiletten op de mooiste en vreemdste locaties stuk voor stuk mooi. Wat zo knap is aan deze serie van plastieken w.c.’s is dat door Benschop’s manier van fotograferen elk poephuisje iets eigens, noem het karakter, heeft gekregen. Dat is best moeilijk met onderwerpen die er allemaal hetzelfde uitzien, niet naar je luisteren en juist helemáál geen persoonlijkheid hebben. Guido heeft duidelijk oog voor symmetrie, originele kadrering en vlakverdeling. De foto’s zijn kleurrijk, creatief en artistiek.

Ik betrap mezelf er op dat ik ze nu ook overal zie staan, die festival plee’s. En niet alleen op festivals… Ik denk jij na het boezoeken van zijn blog “Toilet Landscapes” ook!

2010
06/16
POSTED BY
CATEGORY
Fotografen
1 comment

CocoRosie in Cultureel Supplement NRC Handelsblad

Of ik het leuk vind om de dames van CocoRosie te fotograferen, vroeg de fotodienst me ergens in maart. Nou en of! De zussen Sierra en Bianca Casady hebben altijd al iets mysterieus en eigenzinnigs gehad. In hun muziek, maar ook in hun uiterlijk. Toen ik aankwam voor de shoot liep het allemaal al een beetje uit. Ze waren nog bezig met een andere fotograaf en Hester Carvalho zat ook al te wachten om de dames te interviewen. “Mooi!” dacht ik, want ook al was ik ruim op tijd, nu had ik nog meer tijd om me voor te bereiden en een mooie locatie vinden. Het appartement waar ze verbleven was een chaos, overal lag rommel. Dat ik daar de foto niet wilde maken was al snel duidelijk. Maar goed, welke andere opties had ik? Ik wilde rust en ruimte hebben. Dan maar een paar verdiepingen lager in een leegstaand appartement! Dit appartement was 3 keer groter dan dat van de dames en had heel veel ramen. Lekker veel licht dus! Ik had mijn lampen voor niets over straat gesleurd en mee naar boven gesjouwd, want in de slaapkamer stond een groot bed dat ik onder het grote slaapkamerraam heb geschoven, zodat ik het daglicht kon gebruiken. Het schilderij dat boven het bed hing, maar visueel storend was, heb ik van de muur gehaald en na de fotosessie weer keurig terug gehangen. Ik had alle tijd om mijn camera in te stellen en mijn positie en kader te bepalen. Hoe beter voorbereid ik ben, hoe meer ik me tijdens de shoot op het contact met de dames zelf kan concentreren. Er is op dit soort promodagen niet zo veel tijd en ik houd er sowieso niet van om langer bezig te zijn dan nodig. Ik neem graag wat tijd voor de voorbereiding, zodat de fotosessie zelf niet lang hoeft te duren. Coco en Rosie (in dit geval) hebben die dag tussen alle interviews door nog veel meer fotografen over de vloer. Probeer ze dan maar langer dan 10 minuten geconcentreerd, geboeid en scherp te houden. Toen ze de ruimte binnen liepen, hoefde ik ze alleen nog maar te vragen om deze positie in te nemen en zo is deze foto een beetje tot stand gekomen.

2010
05/02
POSTED BY
CATEGORY
Publicaties Andreas Terlaak
1 comment

Sgt. Red Hot Chili Peppers Lonely Hearts Club Band

Ik zag toevallig deze Beatles foto van John Loengard voorbij komen en moest meteen aan het Red Hot Chili Peppers portret van Niels van Iperen denken. Ook al zijn het 2 totaal verschillende foto’s, hebben ze heel veel gemeen. Prachtig hoe op beide foto’s 4 jonge kerels in de top van hun roem – als kleine jochies zo blij – in een zwembad dobberen. The Beatles waren voor hun tijd ruig en rebels, maar naast de ondeugende koppies van de Peppers zijn het koorknapies. Als ik zijn autobiografie moet geloven, denk ik dat Anthony Kiedis op die bewuste dag meer drugs tot zich heeft genomen, dan alle 4 de Beatles samen in hun hele leven.

De foto’s zijn los van elkaar prachtig, maar als je ze zo naast elkaar ziet, worden ze allebei sterker.

2010
04/27
POSTED BY
CATEGORY
Fotografen
Write comment

Vincent Mentzel maakt staatieportret van Koningin Beatrix

NRC fotograaf Vincent Mentzel heeft ter ere van haar dertigjarige regeringsjubileum het 6de officiële staatieportret van Koningin Beatrix gemaakt. Het eerste dateert van 30 april 1980. Het laatste, gemaakt door Anton Corbijn, is in 2008 gemaakt. Vincent Mentzel heeft ooit ook het portret gefotografeerd dat voor de Nederlandse Guldenmunten werd gebruikt.

2010
04/26
POSTED BY
CATEGORY
Fotografen
1 comment

Je kijkt recht in de ziel

Er Staat een werkelijk prachtige portretserie van Jan Banning genaamd “Troostmeisjes” in NRC Weekblad van vandaag. Aanleiding is het boek dat hij samen met Hilde Janssen aan dit onderwerp gewijd heeft. De coverfoto in het bijzonder is zó sterk, dat je recht in de ziel van het oude Indonesische vrouwtje kijkt en haar pijn bijna voelen, die ze gehad moet hebben toen ze in de Tweede Wereldoorlog als dwangarbeidster door Japanse soldaten seksueel misbruikt werd en als prostituee werd ingezet op hun kazernes. Foto’s om stil van te worden en een onderwerp om stil bij te staan.

2010
04/24
POSTED BY
CATEGORY
Fotografen
Write comment

Pianobroertjes Jussen zijn HOT!!!

Je kan niet om ze heen. Sinds een paar dagen kom je ze overal tegen. Grote advertenties in kranten en tijdschriften, ze zitten in De Wereld Draait Door en bij Giel Beelen. De broertjes Arthur en Lucas Jussen zijn HOT!!! Ze hebben net een contract getekend bij Universal/Deutsche Grammophon en een prachtige debuut-cd opgenomen. En guess what… Ik heb alle fotografie geleverd!

Vandaag kreeg ik de cd en het boekwerk bedoeld als persmap binnen. Gaaf om het eindproduct te zien hoor. Hieronder enkele voorbeelden van het artwork, de vormgeving (gemaakt door Studio Pino) en de advertentie zoals hij pagina-breed in NRC stond. Ik vind het echt onwijs leuk om mijn werk op deze manier terug te zien en hoop dat Arthur en Lucas met hun debuut-album een enorm succes krijgen. Ze hebben de looks, het zijn hele leuke, vriendelijke jongens en ze kunnen heel,heel, heel goed piano spelen.

De grootste Nederlandse muzieksterren die het internationaal ver schoppen lijken wel allemaal in de klassieke hoek te zitten. Janine Jansen en Andre Rieu gingen de Jussens al voor.

2010
04/22
POSTED BY
CATEGORY
Publicaties Andreas Terlaak
Write comment

vOOR alles een eerste keer

Voor alles een eerste keer. Zo ook voor mijn allereerste cover van OOR! Ik ben 7 jaar actief als popfotograaf, waarvan de laatste 3 jaar fulltime. Inmiddels is er redelijk wat van mijn werk gepubliceerd en hebben mijn foto’s op verschillende covers gestaan. Maar nog nooit op die van OOR. En…. ik moet zeggen dat ik het een hele eer vind! Want OOR is een begrip, een écht muziekblad met prachtige vormgeving. En het is altijd fijn om je foto’s in mooie opmaak terug te zien. Opmaak die de kracht van de foto versterkt, of in ieder geval behoudt.

2010
04/15
POSTED BY
CATEGORY
Publicaties Andreas Terlaak
Write comment

Robin Utrecht deelt visitekaartje uit

Goe-ie-morgen… hier wordt elke fotograaf stil van. Lijkt mij zo. Ik wel althans. Robin Utrecht heeft een nieuwe site waar je U tegen zegt gelanceerd en laat ermee zien dat hij de beste allround fotograaf van Nederland is. By far. Je zal het hem zelf nooit horen zeggen, want hij is de bescheidenheid zelve, maar hier kan niemand tegenop. De site is een genot om naar te kijken. Als je even een uurtje niets te doen heb zou ik het doorbrengen op www.robinutrecht.com


2010
04/14
POSTED BY
CATEGORY
Fotografen
Write comment

100% Bergen

“Die spread in Q-Magazine van Bono in hoogtijdagen is toch van jou?” sms ik aan mijn vriend en collega popfotograaf Paul Bergen. “100% van mij!” antwoordt hij. Je hoort het hem zeggen: “100% van Bergen”. Ik raak er zowaar geëmotioneerd door. Trots ben ik. Geen jaloezie, geen nijd. Nee. Gewoon apetrots ben ik dat Paul met een knalgrote spread in een van de beste muziekbladen ter wereld staat.

Van Corbijn zijn we het gewend. En dat is op zich ook bijzonder. Maar hoe vaak zien we nou een Nederlandse popfotograaf prominent in een wereldwijde publicatie staan? Om dat te bereiken moet je foto echt heel heel heel erg goed zijn. Het moet een klassiek beeld zijn. Je kan je dan meteen afvragen wat een muziekfoto klassiek maakt. Ten eerste wie er op staat natuurlijk, en in welke periode van zijn bestaan de artiest gefotografeerd is. Maar ook hoe de artiest op de foto staat. Dan heb ik het over het moment waarop de foto gemaakt is en de stijl van de maker; het kader, de hoek, de belichting en nabewerking van de foto. Dat zijn dingen waar alleen de fotograaf invloed op heeft.

Naast ongeveer alle foto’s van Corbijn zijn er mijns inziens maar twee klassieke popfoto’s van Nederlandse hand die er wereldwijd toe doen. De beroemde Lex van Rossen foto van Bono in de Kuip wordt nu nog steeds tot in Tokyo gepubliceerd en Michel Linssen heeft Kurt Cobain op zijn krukje in Wisseloord vereeuwigd. Het lijkt er op dat Paul Bergen met deze Bono foto ook een klassieker heeft gecreëerd. Zéker na deze publicatie zal deze foto een mythische waarde krijgen.

2010
04/12
POSTED BY
CATEGORY
Fotografen
Write comment

Een onbewaakt moment met Mumford & Sons

Ik vind dat ik een geweldige baan heb. Hoeveel mensen kunnen van hun hobby nou hun werk maken? En hoeveel mensen kunnen een hobby met hun werk combineren? Dat maakt mijn werk zo leuk. Ik fotografeer wekelijks, (soms dagelijks) artiesten, bands en muzikanten. Af en toe krijg, of creëer, ik de gelegenheid om mijn favoriete bands te fotograferen. Live en, nog leuker, portret. Ik vind live geweldig om te doen, maar bij portretten kan je dingen meer naar eigen hand zetten. En je hebt contact met je onderwerp, in mijn geval een artiest. Bij sommige artiesten is dat wat lastiger dan met andere. Noel Gallagher van Oasis, bijvoorbeeld, was zo onvriendelijk als de pest.

Gisteren was ik bij de opnames van Mumford and Sons voor BNN’s That’s Live. Zij zijn momenteel een van mijn favoriete bands, dus ik vond het wel leuk om ze in een intieme setting te zien spelen, ook al deden ze maar 4 nummers. Ik heb ter plekke geregeld dat ik tussen de opnames door even tijd met ze kreeg voor een portret sessie. Het was even zoeken naar een geschikte locatie, maar deze aluminium wand reflecteerde op een hele bizarre manier het zonlicht dat er op scheen. Het effect daarvan zie je heel duidelijk op de foto. De jongens waren onwijs vriendelijk en relaxed en tijdens een onbewaakt moment heb ik deze foto gemaakt.

2010
04/09
POSTED BY
CATEGORY
Publicaties Andreas Terlaak
Write comment

Benni Hemm Hemm en zijn trui met elanden

Vandaag stond ik met onderstaande foto bij een stuk van Hester Carvalho in zowel NRC als NRC Next! En allebei de kranten hadden de foto 4-koloms geplaatst, wat heel groot is. Voor Next is dat met een staande foto zowat een hele pagina.

Benni Hemm Hemm was een lastige om te fotograferen. Hij had weinig expressie en weinig zin. Hij was moe. Dus het was een hele uitdaging. Deze muur met klimop was om de hoek bij Bibelot in Dordrecht. Ik heb hem die houding laten aannemen, waardoor het lijkt of hij (van boven af gefotografeerd) in het gras ligt. Leuk detail vind ik de knullige trui met elanden. Die zegt veel over de persoon Benni.

2010
04/08
POSTED BY
CATEGORY
Publicaties Andreas Terlaak
Write comment

Jim Marshall (1936-2010)

Jim Marshall passed away today. He was a pioneer in modern music photography. Okay, he unarguably was in the right place (U.S.A.) at the right time (1960’s), but he was also unarguably very good at capturing the essence of an artist and the right moments in the right frame. Janis Joplin, Jimi Hendrix,the Beatles, the Rolling Stones, Woodstock. Sex, drugs and Rock n Roll. Hardcore. He was Rock, he created Rock and he defined Rock.

There are not many good live photos of Jimi Hendrix. In my opinion Jim Marshall is the only photographer who really really really captured Jim Hendrix live.

Visit his online collection:

http://www.marshallphoto.com/

2010
03/24
POSTED BY
CATEGORY
Fotografen
Write comment
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 780 other followers